Heel herkenbaar. Mijn zoon zit oorlog in voorwaardelijk traject. Dat betekent dat hij geen hulp voor zijn verslaving durft te vragen, uit angst weer meer straf te krijgen of te worden teruggestuurd naar de kliniek. Dan raakt hij zijn werk kwijt.

Ik merk dat ik mezelf ben kwijtgeraakt. Ik zie geen vrienden meer, mijn andere twee kinderen komen niet graag langs. Mijn ex-echtgenoot is zelf verslaafd aan cannabis, daar heb ik niets aan. Voel me hier zo eenzaam in.

Het geeft weer dat iemand met ADD of ADHD er echt niets aan kan doen.

Herkenbare verhalen

Het zo herkenbaar is wat er geschreven word

Zo Herkenbaar. Dank voor het delen en de tips.

Ik herken het probleem van mijn 20 jarige zoon.
Cocaïne en mss zelfs wel meer van die rotzooi en alcohol verslaving.
Verder een hoop schulden.
Staan machteloos willen de juiste hulp voor hem maar is 20 dus, wij mogen niks hij moet alles zelf regelen,
Maar dat doet ie niet.
Schulden lopen op enz.
Hij denkt alleen maar aan feesten met zijn " vrienden"
Nou ja vrienden ( helpen hem alleen maar verder de goot in en profiteren van hem. Heeft ie zelfhelaas niet door.

We in hetzelfde schuitje zitten en het zo moeilijk is om zelf nog ergens van de genieten zonder schuldgevoel. De glans is er af.

Dat het niet abnormaal is dat het besef laat komt. Beter laat dan nooit…

Zeer herkenbaar voor mij. Dank voor deze moedige getuigenis. Net zoals de film Beautiful Boy van Felix Van Groeningen kan het delen van jullie verhaal helpen om lotgenoten zich wat minder alleen te laten voelen en niet in het minst om dit complex probleem maatschappelijk aan te kaarten, want in onze door social media en succesverhalen gedomineerde maatschappij is er weinig plaats en begrip voor verslaafden en hun familie.